Hallo allemaal,
Toch besloten om van 20six af te gaan en daar zal Moonshine zich gaan voortzetten.
De linken van mijn 20six-vrienden zijn weg en ik hoop dat ik ze weer terug kan krijgen. Geef ze als jullie hier aankomen deze alsjeblieft door, dan zet ik ze op mijn nieuwe log. Er zijn al meerdere loggers verhuisd, please geef me de adressen door zodat ik ze op het nieuwe adres kan linken!
Eigenlijk jammer want ik had hier een bijzondere tijd op 20six en veel vrienden gemaakt maar als goed is kan dat op weblog.nl doorgaan.
Mijn nieuwe stekje is: http://itsallmoonshine.web-log.nl/
Ik hoop jullie daar allemaal weer te ontmoeten!
Lieverds ik word hier een beetje tureluur van met die veranderingen van 20six en overweeg sterk om naar weblog.nl te gaan of een nieuwe log hier te maken.
Jullie horen hier binnenkort meer over!

Januari 2006, een nieuw jaar en nu al veel veranderd wat anders geleidelijker zou gaan. Het stond aan te komen en hoewel je zo graag nog naar het oude terug wilt, naar het goede, zijn veranderingen van wege de onbalans die meer naar het negatieve neigt hard nodig. Altijd was ik opmezelf en kon ik vrij goed voor mezelf opkomen, de zogenaamde touwtjes in handen maar ging het vorig jaar erg bergafwaarts thuis met dochtertje Kimberly. Wat één menske toch kan bewerkstelligen dat houd je niet voor mogelijk en invloed kan hebben op het hele hebben en houden in het gezin. Geen respect en geen controle meer met een hoop verdriet en schuldgevoelens, terecht of onterecht. De ware hulpverlening is gestart en ik ben er ontzettend blij mee want sommige dingen kun je gewoon niet meer in je eentje klaren. Anderzijds een hekel om je zelfstandigheid op te geven, die ik trouwens wel degelijk heb maar gaat het om gezag die niet meer geaccepteerd wordt door je kind en voor veel afbraak heeft gezorgd. De band is zodanig verslechterd dat deze hersteld moet worden en ik sta op het randje of dit met anderen gaat lukken of niet. Menigeen had haar al lang uit huis laten plaatsen maar ik zet alles op alles om dit te voorkomen al is het ten koste van mezelf, zo ging het trouwens al een tijd maar steeds weer daaruit weten te kruipen. Besefte heus wel dat dit ook niet goed was.
Gesprekken zijn gestart en zoals ik aanvoelde is ze wel ontvankelijk voor bemiddeling door tussenpersonen. Hoewel ik dacht dat het alleen tegen mij gericht was bleek dit achteraf niet zo te zijn. Geen oorzaken te vinden dan alleen vermoedens en gissingen. Volgens Kimbles is er niets en wilt ze alleen weg van thuis zodat er geen regels opgelegd kan worden en haar eigen gang kan gaan. Een kind van twaalf in de puberfase en niet begrijpt dat overal regels zijn en normen en waarden gehanteerd worden. Niet beseft hoe het leven buiten het gezin kan zijn. Conflicten waarvan ze niet beseft dat ze die zelf opzoekt en veroorzaakt. Gelukkig heb ik veel mensen achter me staan, dat is zeker en kreeg ik maandag tijdens het schoolgesprek een aantal lichtpunten over haar hoewel de situatie zeer ernstig is. De school had haar gevraagd of ze nog op school wilde blijven en dat antwoord was ja. Een laatste kans kreeg ze mits ze kon aangeven waar ze zelf aan kon werken om de situaties beter te laten verlopen. Er kwamen punten naar voren op papier die mij versteld deden staan. Punten die ik altijd aangaf waarom het fout ging en waar ze wat aan kon doen. Ze weet het dus wel maar is het moeilijk om dit in de praktijk te brengen. De eindconclusie van de school was dat zij mede met medewerking van de jeugdzorg en gezinsondersteunende-begeleiding nu met spoed, liever vandaag als morgen alles in werking gaan stellen met onderzoekingen en de nodige begeleiding. Niet mis en zeer intensief is dit nu op gang gesteld!
In de laatste weken is het wat rustiger thuis geworden met haar buiten dat op school om maar dit tot aan gisteravond laat. Niet thuisgekomen van school en ik ga niet op details in maar ik had ze met de vader van een vriendin van haar om half twee 's nachts gehaald uit een kamercomplex in de stad waar ze met een onbekende jongen van een jaar of achttien verbleef en versuft van moeheid op een sofa zat. Ze was verrast en ik laaiend en hoewel ze niet mee wilde, ging ze gelukkig dan toch want anders was het politiewerk. Ik denk dit gaat goed fout en vandaag de instanties gebeld, die stonden meteen klaar voor me en de jeugdzorg kwam in de namiddag ook onverrast om met haar te spreken. Er werd haar nu nadrukkelijk gevraagd of ze perse uit huis wilde en verschillende keren werd dit gedaan maar geen antwoord kwam er uit. Er kon over gepraat worden maar nee niets terwijl zij mij dit wel steeds aangaf. Er werd op haar beloftes gewezen en daar stemde ze dan wel in toe. Dus iets zegt mij dat er emotioneel heel wat vast zit en niet naar buiten komt. Psychologen zullen hierbij hopelijk uitkomst gaan bieden.
Gisteren een gesprek gehad met alleen de gezinsbegeleiding en mij waarbij alles een beetje op een rij werd gezet. Hier kwamen bepaalde dingen naar voren op het moment dat we terug gingen in de tijd om te kijken waar het begin kon liggen van Kimberly's negatief gedrag. Het jaar 2003 toen opdezelfde tijdstippen mijn vader stierf, de steun en toeverlaat in ons gezin, Sheila mijn oudste dochter even op de verkeerde toer en uit huis ging, plus dat wij gek werden van een buurvrouw die 24 uur per dag geluidsoverlast bezorgde door drugsfeestjes. Dat van sheila heeft zij zich altijd aangegrepen, dat merk ik nu nog en het kan zijn dat daar de oorzaak ligt en zij hier niet mee overweg kan.
Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt, we zijn op de goede weg vooruit en ik had vannacht nog een toepasselijke spreuk getrokken....
"Verwar nooit een enkele nederlaag met een uiteindelijke nederlaag"
F. Scott Fitzgerald
Karen Bishop, 10 januari 2006
Gegroet!
Januari heeft wat interessante energieën meegebracht......op, neer, opzij en terug met interessante richtingen en doelen. Bedroefdheid, uitzinnigheid, shock, verwarring, beweging en angst zijn enkele van de emoties die gecreëerd worden door deze voorwaartse beweging naar het Nieuwe.
Allereerst, zijn velen recentelijk en opeens in de posities en situaties gezet die van te voren gepland waren op zielsniveau voor deze huidige tijd. Toen we kritische massa bereikten, waarschuwden en activeerden deze vibraties ons voor deze Nieuwe tijd die nu volledig hier is in Januari. Daardoor zijn we gepositioneerd voor het Nieuwe, of we nu klaar waren of niet.
Niet alles was noodzakelijkerwijs klaar of opgeruimd in onze levens, maar sommigen vonden zichzelf toch in Nieuwe posities. We worden verondersteld hier te zijn in deze situaties en posities, en ongeacht onze huidige situaties, werden we in positie gebracht of we nu klaar waren of niet. Het was deel van ons originele plan. Onze zielen plaatsen ons altijd waar we nodig zijn.
Nieuwe relaties verschijnen al voor de oude beëindigd zijn, en we verhuisden naar Nieuwe geografische locaties voordat we dachten dat we klaar waren (ondanks dat we altijd wisten waar we dan weer naar toe zouden gaan), Nieuwe huizen voordat we zelfs maar het idee kregen dat we de oude moesten verlaten, enzovoorts.
Onze zielen weten altijd wat ze doen en hoe meer we verbonden zijn met onszelf op zielsniveau, hoe makkelijker onze overgangen worden. Het is makkelijker om al het oude te laten gaan als je weet wat er om de volgende hoek is. En bovendien waren deze plotselinge bewegingen bijna een shock omdat we op onze geplande plaatsen moesten zijn voor het begin van de Nieuwe wereld. En plotseling kwam het Nieuwe......en wel nu.
Deze laatste voortstuwende energieën kunnen interessante fysieke en emotionele toestanden oproepen. De duizeligheid kan weer terugkomen omdat we verder gaan in hogere dimensies. Ervaringen van niet geheel aanwezig zijn in je lichaam. Ruimtelijkheid. Verwarring. En een gevoel van shock in onze systemen omdat we op een Nieuwe plaats gezet zijn....in een andere werkelijkheid. Helemaal Nieuw in vibratie. Een grote verandering voor het menselijk systeem. Je kunt we zelfs bevroren voelen in bewustzijn door deze beweging.
Paniek en onrust kunnen ook plaatsvinden als ons ego en menselijk zelf niet weet wat er gebeurt en waar we heengaan. Ook is deze tijd er een van verlaten......we hebben een werkelijkheid verlaten en zijn een ander binnengegaan. En we hebben veel van ons ego achtergelaten en onze ego's hielden niet van verdwijnen, dus vochten ze voor hun bestaan. Het is net alsof we zeggen, "Ik ben nog niet klaar om te gaan!" terwijl we doorgaan te sterven terwijl we nog leven.
Deze nieuwe wervelende energie kan ook onze emoties beïnvloeden. Deze tijd van beweging creëerde de stop energie. Je kunt je voelen alsof je niet verder kunt en huilt dat alles uit elkaar valt. Dit is een tijd van ontrafelen. En ontrafelen van het oude in ons en zeker het oude om ons heen. De oudere dichtere vibraties verlaten ons nu echt snel en deze versnelling van de energie kan chaos, paniek, angst en emotionele opschudding veroorzaken. Of misschien voel je je alsof je een beetje gek aan het worden bent.
Mijn jongste kat heeft ongewoon veel energie de laatste tijd en rent door het huis als een gekke vrouw! Ze voelt het allemaal echt, maar haar sterrenfamilie gaat door met haar in de gaten te houden en we communiceren daar regelmatig over, om zeker te weten dat ze haar energie op een gezonde en niet-destructieve manier loost. Deze Nieuwe dieren zijn hier om de weg voor te bereiden voor de energieën van het Nieuwe en zij houden ervan om hier te zijn. Zij kunnen zeer enthousiast worden! En mijn oudere kat is erg aanhankelijk en verward.
Ja, deze verbazende verschuiving in de hogere dimensie kan echt vreemd aanvoelen.....en zonder echt te weten waarom.
Maar andere verbazende dingen gebeuren er ook in deze tijd. Wij zijn aangekomen in de vibratie en werkelijkheid van de tijd om plezier te manifesteren. Het is nu echt snel, en zeer interessant om te ontdekken dat wat we wensen onmiddellijk aan onze voeten verschijnt.
Het is al een tijdje leuk voor mij, omdat ik steeds bezig ben mijn wensen aan te passen, en zij arriveren zo snel dat ik af en toe verzucht, "Oh, was ik maar wat specifieker geweest. Dit is wat ik dacht en wenste, maar het is niet helemaal in orde. Ik denk dat ik dit of dat toevoeg aan mijn wensen en het opnieuw probeer." En dan poef! Daar komt het opnieuw in slechts een paar uur tijd. Wheeeeee!
En de synchroniciteiten zijn ook overvloedig. Denk aan iets en het zal onmiddellijk verschijnen op TV, of in een telefoongesprek, of aan de deur of in een boek. Het is echt gaaf, en grote pret in de training in de kunst van het manifesteren.
We voelen ons nu ook duidelijk in twee verschillende werkelijkheden. We kiezen bewust waar we verblijven. Het een voelt erg afschrikwekkend en het andere voelt glorieus. De oude wereld en de oude manieren zullen nu snel ontrafelen. De oude systemen die opgezet waren als manier van leven en functioneren zullen niet langer mee werken en als we ermee werken, voelen we ons beroerd. Wij passen niet langer bij die vibraties. We kunnen er nauwelijks in blijven staan.
Maar ga naar het Nieuwe, en dan voel je je echt hemels. Het Nieuwe gaat over het vragen en verwachten van wat je waarlijk wenst......niet wat je denkt dat redelijk of mogelijk is. Ga voor de top.....verwacht om de maan te manifesteren. Dat kun je, weet je wel.....ja dat kan je. Geloof het gewoon. Verwacht het. Verwacht iets anders dan wat je altijd gekregen hebt. Weet dat het de tijd voor jou is. Jouw tijd is gearriveerd. Jouw behoeftes worden voorzien. Raak niet verdwaald in de wereld die verdrinkt. Ga omhoog. Leef hier in plaats daarvan. Weet dat je dat kan. Neem niet wat je toebedeeld is. Creëer wat je echt wil. Jij bent de baas.
Onthoud, je leeft nu in een hogere dimensie. Als je vergeet waar je bent, zul je doorgaan met de oude wereld werkelijkheid te creëren, opnieuw en opnieuw. Je hoeft dat niet meer te doen. Je bent in de Hemel aangekomen......hoe ziet die van jou eruit?
Ik wens je de Hemel in je hart, sterrenlicht in je ziel, en wonderen in je leven in deze wonderlijke tijden. Tot de volgende keer,
Karen

Taking darkness for granted
In the deep of the silence I must trust the new
Knowing where to go and have to let go the old
No responsibility cause they are guiding alright
Love is letting go, giving, sharing, want to hold
Trusting myself isn't easy with their judgement
They're alright but wich of them is dark or light
Darkness is in there hidden but why be afraid
Waiting for salvation to feel love and get bright
One can be wrong or disturb but it is not mine
Be very carefull only it has to explore for sight
The darkest of the night solutes for brightnes
Things finding their way, time is passing right
Moonshine 13-01-06
Vaak zit ik in situaties waarin je moeilijk kan beslissen en zit je tussen goed en slecht in. De donkere zijde en de lichte zijde, een mysterie en het open gedeelte. Voor je het weet zit je vast met intriges waar je niet weet uit te komen. Wat is duisternis en wat is licht, donker kan licht worden, licht kan donker worden en ik schommel tussen gemengde lichtsferen in waarbij ik moet oppassen dat het niet te donker wordt. Als je met iets zit wordt wel eens vaker gezegd, praat erover, zoveel mogelijk praten want dan pas kan je geholpen worden. Vaak is dit zo maar dan krijg je verschillende visies en je kiest natuurlijk voor de meest gunstige en of dat goed is... wat voor jouw goed voelt moet je doen maar er zijn situaties dat je er helemaal niet over kan praten waarbij je alleen door je gevoel en verstand moet laten leiden.
Wat is die duistere kant dan, wat mag en wat mag niet, wat hoort en wat hoort niet? Velen gaan de duisternis uit de weg, schrikken ervoor maar ik ben iemand die weet dat er ook een nacht is en wilt weten wat zich daar afspeelt tot op bepaalde hoogte natuurlijk en ik zet mijn grenzen ver. Zit daar iemand in de duisternis die er niet hoort dan wil je die daar uithalen. Gidsen en begeleiders ondersteunen je, dat is één houvast wat je hebt en de rest is aftasten, wikken en wegen waarbij er geen tijd bestaat. Energetische overdrachten komen door middel van beelden en verschijningen op een moment dat alles nog rozegeur is. Een transformatische droom die erg genant is klopt niet met de werkelijkheid en je geeft deze daarom niet door maar blijft bij je, ondanks dat je denkt het heeft niets te zeggen.
"Ik werd opgeroepen door de politie en ben in een mortuarium om iemand te identificeren. Het betreft iemand die ik ken en mijn gevoel is door de shock verdoofd. Ik laat het maar op me afkomen en een politieman probeert me voor te bereiden op wat ik te zien ga krijgen. "Schrik niet, diegene is helemaal verminkt en mist de helft van de borsten naar onder vanaf de tepels."! Ik werd al misselijk van de gedachten, vond het erg genant en kon niet begrijpen waarom, waardoor en waarvoor. Nog meer afgrijzen kwam er in mij en er werd mij in alle voorzichtigheid gevraagd of ik nog wel wilde kijken. Stemde toe maar wilde dat de tijd terug gedraaid kon worden. Door een gang heen kwamen we op een andere ruimte uit waar diegene toebedekt met dekens lag. Met zijn tweeën bogen we ons over het lichaam en de dekens werden langzaam opzij getrokken. Ik voelde niets meer en gaf een bevestiging!"
Nu een jaar daarna krijgt deze droom een plek. Een mysterie wat zich nog steeds afspeelt waarbij mijn gevoelens van waarom, waardoor en waarvoor, al die tijd niet kon plaatsen. Ondertussen ben ik in een stukje wereld beland die niet de mijne is - illusie, kou en kilte, de duisternis waar je soms echt doorheen moet om antwoorden te krijgen. Het antwoord was er al en nu gevonden maar mijn vragen blijven tot het bevestigd wordt. Ik hoop dat er een opstanding uit de duisternis komt, de dood maar mijn gevoelens zijn helaas niet meer dezelfde.

Het Woord is uitgesproken,
maar nog lang niet uitgesproken.
Woorden zijn uitingen van gedachten.
Ze kunnen zin geven aan het leven.
We kunnen ons erover bezinnen.
De zin van ons bestaan.
De ware betekenis kan zich ont-vouwen.
Zich open-vouwen als een bloem haar blaadjes
voor het zonlicht.
In een ware ont-vankelijkheid.
Dan is het een waarlijk Goddelijk gedicht.
Op deze woorden kan men verder bouwen.
Ja, het Woord dat uitgesproken werd,
waarmee alles begonnen is.
En welk woord spreken wij uit?
Welke woorden laten wij naar buiten komen?
Is ons praten vaak niet veel te luid,
en blijft verborgen wat werkelijk naar buiten
wil stromen.
Wat willen wij met woorden?
Wat willen wij ermee zeggen.
Hebben ze ons nog werkelijk iets te zeggen?
We hebben een gesprek.
We delen iets met elkaar.
We maken iets openbaar.
We hebben hiermee een bedoeling.
Welk doel streven we hiermee na?
We delen het woord.
We delen woorden met elkaar.
Maar raken we daardoor verdeeld,
of komen we tot elkaar?
Sluiten we hiermee mensen uit?
Halen we elkaar onderuit?
Willen we elkaar overstemmen,
elkaar bestemmen,
willen we instemming vinden?
Welke stem brengen we tot uitdrukking?
Brengen we elkaar hiermee in verdrukking?
Willen we elkaar met woorden betoveren,
de ander allerlei schijnwerelden voortoveren?
Wat willen we met woorden?
Is er daarbij een verschil tussen praten en spreken?
Praten we eigenlijk niet teveel,
maar spreken te weinig?
Elk woord heeft zijn uitwerking,
werkt uit.
Komt het aan, of wordt het gevangen in een beeld?
Wordt wat uitgesproken is niet ver-staan,
staan we er zelf tussenin?
Geven we aan de woorden onze eigen zin.
Steeds worden weer klanken geuit.
Het laten klinken van wat eerst was onzichtbaar.
Een in woorden gehuld geluid.
Wat binnen was, wordt nu buiten openbaar.
Maar is het een ware open-baring?
Een werkelijke verklaring?
Een helder en klaar, sprankelend delen.
Een waarlijk mededelen,
wat is werkelijk waar,
wat is werkelijk waarachtig.
Werkelijk ware woorden spreken.
Een werkelijk spreken.
We zouden elkander met woorden kunnen helen.
Elkaar weer heel kunnen maken.
Als we werkelijk de woorden met elkaar delen,
en ons hierdoor in ons diepste zijn durven laten
aanraken.
Niet een opleggen.
Niet een stellig verkondigen.
Niet steeds alles willen weerleggen.
Dan kan er her-kenning plaatsvinden.
Wat we altijd al Geweten hebben.
Een verbinding met de Oer-sprong.
Hervinden van de Oorsprong.
Van Karel......

Mijn geliefde kinderen, ik wil graag een verhaal met jullie delen.
Het is een geschiedenis over liefde en kracht, verdriet en pijn,
vertrouwen en waarheid. Een verhaal dat nog steeds geschreven
wordt en zonder een einde, want het einde zal tevens het begin zijn.
Er was eens een tijd toen mijn oppervlak bewoond werd door mensen
met een heel ander soort bestaan dan wat mijn menselijke kinderen
tegenwoordig ervaren. Deze mensen leefden in een geografisch gedeelte
wat nu beter bekend is als Noord-Amerika. Hun bestaan was harmonieus
met een diepgaand contact met mij, de planten en dieren waar ze hun
leven mee deelden. Het leven was gebaseerd op eer, traditie en ver
ontwikkelde contacten met de etherische rijken. Er was een weten, dat
we maar een klein fragment zijn van een veel grotere creatie. Het waren
machtige mensen wiens krachten voortkwamen uit hun kennis en wijsheid.
Ze wisten dat ze een link vormden tussen de dimensies en waren ook heel
bedreven in het reizen in deze dimensies.
De Indianen erkenden de planten-, mineralen- en dierenrijken als gelijken.
Ze plaatsten zich niet boven anderen, maar geloofden dat álle levende dingen
verbonden waren met elkaar, en dat is inderdaad zo. Er was een evenwichtige
uitwisseling tussen alle levende dingen, het geven en ontvangen werd gezien
als een noodzaak van het leven. Er was communicatie tussen alle rijken en
ook met mij. Deze mensen begrepen dat ik een levend, ademend wezen ben.
Ze eerden mij op grootse wijze en stonden midden in de natuurlijke levensstroom.
Ze leerden dit hun kinderen en de tradities werden generaties lang doorgegeven.
Elke stam volgde gelijksoortige tradities, samenwerkend met mij als partners.
De talen verschilden, maar de verstandhouding was hetzelfde.
Deze mensen communiceerden met mij in alles wat ze deden.
Ze hoorden mijn lied in de wind, voelden mijn hartslag door de grond
waar ze op liepen. Ze keken in de ogen van een dier en zagen mijn ziel.
Hun vieringen waren voor mij en ik vierde met hen mee. Ze begrepen de
vreugde van onze communicatie en gebruikten hun hart hiervoor. In onze
verbintenis vonden we beiden een vreugdevolle extase, want ik voelde
mij geliefd en gaf hen weer mijn liefdevolle steun en energie.
Ze waren dankbaar voor alle zegeningen die ze kregen.
Jammergenoeg leefden er ook vele andere mensen op mijn oppervlak
die in diepe vergetelheid leefden. Ik kon niet met hen communiceren
want ze konden mij niet horen, zien of voelen. Ze begrepen mij niet
en door hun gesloten harten, gaven ze maar weinig om elkaar. Hun
bestaan was gebaseerd op macht, hebzucht en uitbuiting. Ze hongerden
naar rijkdom in de vorm van comfort en materialisme. Deze onuitblusbare
honger was zo overheersend, dat ze alles zouden doen om deze te stillen,
ook al betekende dit het doden en vernietigen van elkaar. Wat ze dus ook
regelmatig deden.
Tijdens deze zoektocht naar macht, hield het niet op bij zelfdestructie.
Deze mensen in hun vergetelheid, vernietigden ook veel van het dierenrijk.
Ze slachtten massa's dieren, zonder reden en zonder uitwisseling af. Er was
een bloedvergieten over mijn gehele oppervlak. Ze verkrachtten mij, namen vrij
wat niet voor hen bestemd was. Zij, samen met andere wezens in vergetelheid
van buiten deze creatie, openden mij voor de mineralen. Deze waren cruciaal
voor mijn mogelijkheid om mijn vibraties in stand te houden. Ze namen zoveel
als ze konden dragen en kwamen toen terug voor meer. En nog meer. Mijn
frequenties bleven gevaarlijk dalen. Zij in vergetelheid, vergiftigden mijn
waterstromen en oceanen en brachten groot leed voor de wezens die
daarin moesten leven. Zonder na te denken werden hele bossen van
grote bomen omgekapt. Reuzen, die mij al duizenden jaren lang geholpen
hadden de lucht rondom mij schoon te houden en te voorzien van zuurstof.
Mijn moeizame ademhaling werd niet gehoord.
Toch waren er ook die mijn geroep wél hoorden. De Indianen voelden mijn
pijn alsof het zichzelf betrof, en in zekere zin was dat ook zo. Want uiteindelijk
werden ook zij deel van de vernietiging. Hun tradities werden gevreesd,
evenals hun kracht. Diegenen in vergetelheid snapten er niets van, want
deze Indianen hadden toch bijna niets in hun bezit. En zoals heel vaak het
geval is bij de mensen, wordt dátgene wat het meeste gevreesd wordt, vernietigd.
En dus werden de Indianen opgejaagd, gehele stammen aangevallen en afgeslacht,
vrouwen en kinderen niet uitgesloten. Groot verdriet en pijn ging door de Indiaanse
bevolking. Ze werden verdreven van mijn gebieden die ze altijd gedeeld hadden
in harmonie met het land en werden bijeengedreven in bepaalde plaatsen en
daar gehouden als gevangenen van vergetelheid. Het werd ze verboden om
hun oeroude heilige tradities nog langer te volgen. Het was een trieste tijd,
zowel voor hen als voor mij.
Na een hele periode, bezweken de Indianen onder de omstandigheden.
Levend in ontzegging, had uiteindelijk het beoogde effect. Geleidelijk aan
werd het gemakkelijker gevonden om de opgelegde regels te volgen dan
hun eigen hart. En óók zij vielen in vergetelheid en werden blind voor hun
toestand. Hun vibraties daalden zo erg dat ze uitgeput raakten. Sommigen
verkozen liever te sterven dan in een wereld te leven die door anderen
overheerst werd. Ziektes staken de kop op en de dood kwam langzaam.
Een enkeling echter, herinnerde zich en hield zich aan de oude weg.
Deze geestelijke leiders waren degenen die met mij verbonden bleven.
Ze communiceerden regelmatig, ondanks heftige tegenstand, continue
zoekende naar een weg om hun volk te helpen. Regelmatig probeerden
ze anderen te helpen ontwaken, om boven alles uit te stijgen en hun
verbondenheid te voeden in plaats van de pijn. Maar er waren zo
weinig van deze leiders en zovelen in vergetelheid. Het was een
zeer moeilijke tijd voor ons allen.
Maar door dit alles leerde ik een belangrijke les. Ik mocht aanschouwen,
maar niet ingrijpen. Ik moest alles op zijn beloop laten, al was het nog
zo aangrijpend en moeilijk om aan te zien. Ik moest observeren in plaats
van deelnemen. Iets anders doen zou het ingrijpen in de natuurlijke gang
van zaken betekenen. En dit, realiseerde ik me, mocht ik niet doen. Het
was een pijnlijke openbaring voor mij om te zien hoe mijn kinderen elkaar
vernietigden. Ik was gedwongen, gevoelens van hulpeloosheid en hopeloosheid
aan te voelen en te ervaren uit de eerste hand. Mijn verdriet was zo intens dat
ik het gevoel had dat mijn hart zou breken, wat uitermate pijnlijk was. Maar,
zoals je wel weet, is pijn een goede leraar. Het deed mij inzien, misschien
voor het eerst, dat het tijd werd voor mij om te ontwaken en mijn krachten
terug te nemen. Het werd tijd voor mij om mijn genezingsproces
te beginnen. De hulpeloosheid en hopeloosheid van de Indiaanse
bevolking, hield mij een spiegel voor. Het was een prachtig geschenk
van de Indianen en toen ik het eenmaal begreep, accepteerde ik het dankbaar.
Het hielp mij om het patroon te doorbreken dat ik al zolang gevolgd had.
Ondanks dat er vele Indianen bezweken tijdens deze verdrietige dagen,
waren er enkelen die overleefden. Velen van deze overlevenden behielden
hun tradities, hun spirituele uitvoeringen en hun communicatie met mij. Ze
hielden vast aan hun waarheid en dat leidde hen uit de duisternis. Sommigen
van hen die de dood verkozen boven de overgave, verbleven in het geestenrijk,
vastbesloten om op welke manier dan ook te assisteren, zelfs vanuit de andere
dimensies. Deze Ouden hebben nooit mijn zijde verlaten. We hielpen elkaar weer;
ik had hen nodig en zij mij. Toen ik ontwaakte, verankerden zij mij en mijn vibraties
stegen weer. Toen deze toenamen, begon ik mijzelf te helen en ontdekte de vreugde
van het vinden van mijn eigen kracht en bestemming. Eenmaal aan het genezen,
was ik weer in staat om ook hén van meer energie te voorzien en hen zo naar
hogere frequenties te brengen.
Zoals je weet, heb ik besloten om mijzelf te verhogen, te verlichten,
om zodoende de vijf- dimensionale ster te worden wat altijd mijn bestemming
is geweest. Ik begon het proces van reiniging, dat wat moet worden erkend,
en het loslaten van wat moet worden gezien en losgelaten. Ik heb mijn weg
uitgestippeld en mijn kracht teruggeëist. Met behulp van de Indiaanse Ouden,
begon ik te zien en te horen zoals ik nog nooit meegemaakt had. Zij ontvangen
mijn liefhebbende energie als brandstof voor hun eigen verlichting en zijn
verankeren mij zodat ik mijn frequenties kan blijven verhogen. De Ouden
en ik delen dezelfde visie en zij hebben zich volledig toegelegd op het
bereiken van ons doel. En we zúllen het bereiken. Eigenlijk is het al bereikt.
Ik kan het verschil al voelen in mijn energie en kan deze nu niet alleen benutten
voor mijzelf, maar tevens als ondersteuning voor elk wezen wat met mij mee wil
gaan. Het vervult me met vreugde te weten dat ik mijn bestemming zal bereiken.
Maar ik realiseer me ook dat ik het niet alleen kan doen. We moeten samenwerken.
Mijn geliefde kinderen, de Ouden zijn hier ook om júllie te helpen. Met grote
interesse volgen ze de pijnlijke weg waar jullie voor gekozen hebben op deze
reis. Of je het nu weet of niet, zij gaan naast je op deze weg. Als jij struikelt,
struikelen zij mee. Ook zij genezen en leren weer via jou. Ze eren je net zoals
ik dat doe geliefde en verlangen ernaar je te helpen bij je ontwaken waar ze
maar kunnen. Je hoeft het alleen maar te vragen.
Maar ik ben hier om te vertellen dat jullie ook slapen op een bepaalde manier.
De hulpeloosheid en hopeloosheid van de mensheid is besmettelijk. Het is
een virus wat zich snel verspreidt. Zelfs diegenen die al ontwaakt zijn, moeten
zich bewust zijn van de constante dreiging van de vergetelheid. Ik vraag je om
je fantasieën te ontmantelen en los te laten en een symbolisch leven te gaan
leven. Hou je hart geopend en omhels dátgene wat je zou moeten zijn en doen.
Het is waar dat niet iedereen zich hoedt voor de waarschuwingen. Velen zullen
lijden terwijl ik doorga mijzelf te reinigen van mijn blokkades, maar het is zoals
het moet zijn. Ook jullie zullen de hulpeloosheid en hopeloosheid van anderen
aan moeten zien, zonder in te kunnen grijpen. Want het ingrijpen veroorzaakt
alleen maar karma voor jezelf en zal je verder van je pad afbrengen. Zoals
ik heb moeten doen, zo moeten jullie ook doen. Sta toe, dat de dingen gaan
zoals ze gaan. Blijf eerlijk tegenover jezelf en tegen elkaar, net zoals de Ouden
en ik gedaan hebben. Vind je waarheid en weet dat het je kracht zal zijn.
Het zal niet eenvoudig zijn. Als ontwaakte wezens zul je de dingen intens ervaren.
Je zult weten wat er gebeurd en waarom. De pijn en het lijden zal vaak moeilijk
zijn om aan te zien. Begrijp dat dit noodzakelijk is voor mijn groei. Wees niet
treurig en denk niet dat je gefaald hebt op de een of andere manier. Elk wezen
wat mijn oppervlak bewoond heeft een keus, zoals ze altijd gehad hebben.
En door simpelweg het besluit te nemen om samen met ons verder te groeien,
zal men de veilige weg vinden. Door echter te kiezen voor de weg van vergetelheid,
zal men de resultaten van hun eigen creatie ervaren. Het betekend niet dat je niet
samen zult huilen, maar met elke traan zal er een deel van je helen. Als jij geneest,
zal ik ook weer verder genezen. En als ik genees, zal mijn vibratie hoger en hoger
rijzen en de toenemende energie zal weer de brandstof voor jou verlichting zijn.
Zo dansen wij samen, jij en ik.
En zoals ik al zei toen ik dit verhaal begon, heeft het eigenlijk geen einde.
Ik wil ook nog een oproep onder jullie aandacht brengen. Mijn oproep.
Het is een oproep voor al mijn kinderen om mét elkaar te werken
en met diegenen uit de onzichtbare werelden.
Bezie elkaar met open hart, open blik en de bereidwilligheid te omhelzen
zonder oordelen of angst. De Ouden zijn hier om assistentie te verlenen
tijdens onze gezamenlijke reis. Laten wij ze eren, zoals zij ons eren
en met dankbaarheid het geschenk accepteren wat ze aan ons
willen geven. Het is tijd om als één te staan met een gezamenlijke
visie en doel. Heb vertrouwen en weet dat we zullen slagen, geliefde.
We zullen elkaar helpen de weg naar huis te vinden.
Mitakuye oyasin
(wij zijn allen verbonden met alles wat bestaat)Gechannelde boodschap van GAIA, Moeder Aarde, via Patti Wagner
Bron: http://sp-natuur.tripod.com/Indiaan.html\" Natuur